به گزارش سلامت نیوز به نقل از verywellhealth، التهاب مزمن باعث می‌شود سیستم ایمنی بدن حتی در شرایطی که تهدیدی وجود ندارد، به‌طور مداوم فعال بماند. تداوم این وضعیت در طول زمان می‌تواند به سلول‌های بدن آسیب بزند و خطر ابتلا به بیماری‌های مزمنی مانند دیابت و بیماری‌های قلبی را افزایش دهد.

ورزش یکی از مؤثرترین راه‌ها برای کاهش التهاب مزمن است. «صحیب امتیاز»، پزشک و مدیر ارشد پزشکی، درباره بهترین انواع ورزش برای مقابله با التهاب توضیح داده است.

به گفته او، شواهد علمی قوی و نسبتاً ثابت، از تأثیر سه نوع فعالیت ورزشی بر کاهش التهاب حمایت می‌کنند: ورزش‌های هوازی، تمرینات مقاومتی و تمرینات تناوبی پرفشار (HIIT).

برای کاهش التهاب خفیف و مزمن، انجام حدود ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط یا ۷۵ دقیقه فعالیت شدید در هفته توصیه می‌شود.

پیاده‌روی تند، دوچرخه‌سواری، شنا و دویدن از نمونه‌های ورزش هوازی با شدت متوسط هستند. افرادی که به فعالیت‌های شدیدتر علاقه دارند نیز می‌توانند تمرینات تناوبی پرفشار را امتحان کنند؛ برای مثال، دوره‌هایی از دویدن یا دوچرخه‌سواری با شدت بالا و استراحت یا فعالیت سبک در فاصله بین آنها.

با این حال، انتخاب نوع و مدت ورزش باید متناسب با سطح آمادگی جسمانی فرد باشد. افرادی که مدتی است ورزش می‌کنند، ممکن است بتوانند بیشتر از ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت داشته باشند؛ اما افرادی که تازه ورزش را شروع کرده‌اند، بهتر است مدت و شدت تمرین را به‌تدریج افزایش دهند.

حتی کاهش مدت زمان بی‌تحرکی روزانه، جدا از انجام ورزش منظم، می‌تواند به کاهش التهاب خفیف و مزمن کمک کند.

آیا شدت ورزش بر میزان التهاب تأثیر دارد؟

شواهد درباره ارتباط شدت ورزش و التهاب کاملاً یکدست نیست. در یک مطالعه روی زنان دارای اضافه‌وزن یا چاقی، شواهد قوی‌تر نشان داد که ورزش با شدت متوسط نسبت به فعالیت شدید، طیف گسترده‌تری از شاخص‌های التهابی را کاهش می‌دهد. با این حال، مطالعه دیگری نشان داد که ورزش با شدت بالا می‌تواند تأثیر بیشتری داشته باشد.

بنابراین، از نظر عملی، تداوم ورزش و میزان کلی فعالیت اهمیت زیادی دارد و بهترین شدت تمرین، شدتی است که فرد بتواند آن را به‌طور منظم ادامه دهد.

چرا ورزش هم می‌تواند التهاب ایجاد کند و هم آن را کاهش دهد؟

ورزش در کوتاه‌مدت می‌تواند باعث ایجاد التهاب شود، اما این التهاب موقتی است و بخشی از پاسخ طبیعی بدن به فعالیت فیزیکی محسوب می‌شود.

یک جلسه ورزش شدید می‌تواند برای مدت کوتاهی باعث افزایش برخی شاخص‌های التهابی در بدن شود. در این شرایط، موادی مانند اینترلوکین-۶، پروتئین واکنشی C و کراتین کیناز افزایش می‌یابند و ممکن است در آزمایش خون به‌عنوان نشانه‌هایی از التهاب دیده شوند.

با این حال، بدن بلافاصله در برابر این واکنش، مکانیسم‌های ضدالتهابی خود را فعال می‌کند و موادی را آزاد می‌کند که به مهار التهاب کمک می‌کنند.

به عبارت دیگر، افزایش برخی شاخص‌های التهابی در اثر ورزش، همزمان می‌تواند فرایندهای ضدالتهابی بدن را نیز فعال کند.

با ادامه ورزش منظم، شدت این افزایش موقت التهاب پس از فعالیت کمتر می‌شود. در بلندمدت نیز تمرین منظم می‌تواند سطح پایه برخی شاخص‌های التهابی را کاهش دهد؛ بنابراین بدن در حالت استراحت، التهاب زمینه‌ای کمتری خواهد داشت.